Edukację taneczną zdobywała w Studenckim Teatrze Tańca Kontrast, Uniwersytecie Alabama i George Mason w USA oraz w Calgary w Kanadzie. Realizowała projekty Liz Lerman Dance Exchange, Projekt Pandora, Projekt Polski, Powrót do tradycji (organizowany przez Śląski Teatr Tańca), Hałda oraz Więcej tańca i Taniec bez tajemnic z gośćmi teatru EST, którego jest założycielem i kierownikiem artystycznym (autorka 19 choreografii dla EST-u).
Tańczyła w Nowym Jorku (Judson Church, Art At University Settlement), Waszyngtonie (Marvin Theater, George Washington University, Corcoran Gallery), w Santa Fe i na Uniwersytetach Alabama i George Mason. Pokazywała choreografie w Kanadzie, Finlandii, na Ukrainie, Mołdawii, w Rosji i w Wielkiej Brytanii (Dartington College). Obecnie tworzy choreografie solowe i teatralne - Teatr Stary "Wspólny pokój", Teatr im. Kochanowskiego w Opolu "Tumor Mózgowicz", Teatr STU "Trupa Tomasza Dropsa", Teatr im. Bogusławskiego w Kaliszu "Krwawe gody", Teatr Muzyczny w Gliwicach "Chicago", "Takie większe wesele".
Otrzymała nagrody za choreografie, za konsekwentną kontynuację własnej drogi twórczej, osobowość sceniczną (ArtsLink w Nowym Yorku) oraz stypendium Stefana Batorego. W 2000 roku została laureatką 8 Prezentacji Współczesnych Form Tanecznych w Kaliszu za choreografię "Ani chybi Anioł". Jest pomysłodawcą Forum Tańca Współczesnego w SCKM Kraków.
"Ani chybi Anioł" ot ar poleca
premiera: 24.03.2000 KaliszChoreografia "Ani chybi Anioł" prowokuje w widzach poszukiwanie odpowiedzi na pytania: Czy są w nas aniołowie? Czy są to anioły upadłe, czy żyjące w zgodzie z innymi? W jaki sposób nasza duchowość walczy z tak częstym u ludzi społeczeństw industrialnych ogromnym poczuciem winy, z podświadomym dążeniem do unicestwienia. Która część naszej osobowości tę walkę wygra?
I dlaczego ją wygra?
Historia anioła, który zstąpił na ziemię, by zrozumieć świat XX wieku, by spróbować się uczłowieczyć celowo opowiedziana jest prostymi środkami wizualnymi. "Ani chybi anioł" jest tak skonstruowany, by przybliżyć widzom nam nie tylko taniec współczesny ale i teatr - stąd zabawa konwencjami teatru eksperymentalnego i pantomimy. Efekt trzepotu skrzydeł Olszowska uzyskuje przez owinięcie swojego ciała folią spożywczą, elementy pantomimy pojawiają się w poruszającej scenie, w której zbrukany, upodlony, zignorowany przez ludzi anioł rezygnuje z walki o ludzkie cechy i na nowo stara się nauczyć latać. Te elementy mają przybliżyć taniec publiczności i ująć ją swoją zamierzoną zwyczajnością, podawać jej znane, łatwo rozpoznawalne kody, wzruszyć.
I choć w choreografii znalazła się solidna dawka abstrakcji i metafizyki zachowane w niej zostały prawidła budowania nastroju w sztuce taneczno-teatralnej - doceniono to m.in. na 8. Międzynarodowych Prezentacjach Współczesnych Form Tanecznych, Kalisz 2000, gdzie nagrodzono "Ani chybi Anioł".
© ot ar
"Władca Wróbli" premiera: 15.05.1999, Lublin "We wsi , gdzie się urodziłam "Metamorfozy" premiera: 17.05.1999, Teatr Dramatyczny, Zielona Góra
improwizacja strukturalna: Iwona Olszowska
muzyka: Dead Can Dance,.Goran Bregowich, Zebra Crossing
czas: 10 min
pomysł inscenizacyjny Agnieszka Skierczyńska
wykonawcy: Iwona Olszowska
Inspiracje: wiersz Agnieszki Skierczyńskiej:
Wszyscy chłopcy mają twarde ręce
Targali mnie za włosy
Zostań dzisiaj moją żoną,
Nikt nie zobaczy
Ale ja się nie zgodziłam, bo ja już mam kochanka
On tak samo, jak głupia Alice nic nie może powiedzieć
Czapkę krzywo mu włożyli
Płowe włosy z jasnej słomy
A z jaką elegancją nosi frak z trzydziestoma dwiema dziurami.
I wysoki jest na siedem stóp
Przy nim nikogo się nie boję
Sam na wielkiej łące stoi,
Mój ukochany
Mój Władca wróbli
Obok niego drzewo, na którym wiszę od rana,
Głupia Alice
Ja - sznurem przywiązana
On nogą wbity w ziemię
Będziemy razem na zawsze
Wierni i nieruchomi."
choreografia: Iwona Olszowska
muzyka: Malka Spigel Hide
czas: 12 min
wykonawcy: Iwona Olszowska
Inspiracja: twórczość Franza Kafki
Skojarzenia: transformacja, trans, kreatury, insekty, człowiek - kobieta, stan ego
"Ucieczka z ..."
premiera: 6.12.1998, Nowy Jork
choreografia: Iwona Olszowska
muzyka: Gabriel Roth, Les Tambures Du Bronx
czas: 8 min
Wykonawcy: Iwona Olszowska
"Inercja życia"
premiera: 1995.04.21 NCK Kraków
choreografia: Iwona Olszowska w/g projektu Lindy Caldwell
muzyka: Henryk-Mikołaj Górecki
czas: 7 min
wykonawcy: Iwona Olszowska
Inspiracje: motyw autobiograficzny, refleksja przebytych doświadczeń po utracie bliskiej osoby.
Zespół Eksperymentalne Studio Tańca EST działa od 1987 roku pod kierownictwem artystycznym Iwony Olszowskiej.
Od 1999 roku Eksperymentalne Studio Tańca EST pracuje dwutorowo; działalnością edukacyjną zajmuje się Studio Tańca Współczesnego EST, równocześnie pracę solową kontynuuje: Eksperymentalne Studio Tańca EST /teatr tańca współczesnego/.
EST sięga do szeroko rozumianej techniki tańca współczesnego. Warsztat tworzy w oparciu o techniki pomocnicze: (kinezjologia, BMC, technika Labana, Bartinieff, Aleksandra, kinetic awarness). Prezentowany taniec jest wynikiem doświadczeń czerpanych z amerykańskiego warsztatu i własnego studium ruchu. Nie traktuje tańca czysto formalnie. Zmierza raczej w kierunku abstrakcji i teatru. Dużo miejsca EST poświęca poszukiwaniu mechanizmów ruchu ciała , specyficznego abecadła ruchowego, które stają się środkiem komunikacji w choreografii. Najważniejsza jest sfera wyrazowa tańca, przekazywanie emocji i treści. Dlatego dużą wagę przywiązuje do znaczenia gestu, jego transformacji oraz jakości ruchu. W zależności od podejmowanego tematu ciało staje się nośnikiem doznań psychicznych, emocje budują fakturę ruchu a gesty przekształcają całe ciało. Fascynacja ruchem wyrażającym energię wnętrza jest inspiracją do poszukiwania formy osadzonej w bliską poetyce konwencje estetyczną.
EST nawiązuje do innych dziedzin sztuki. Czerpie inspiracje z muzyki, malarstwa, literatury. Często odwołuje się do własnych doświadczeń. Aby rozszerzyć zakres rozumienia tańca jako sztuki uniwersalnej EST otwarty jest na współpracę interdyscyplinarną:
- muzycy - Przemysław ślusarczyk, Michał Bookovski,
- plastyk - Malwina Rzonca,
- twórca literacki - Agnieszka Skierczyńska,
- fotograficy - Aleksandra Skura, Jarosław Baranik
Corocznie EST bierze udział w festiwalach tańca współczesnego. Popularyzuje sztukę taneczną realizując programy telewizyjne. EST współpracał z amerykańskimi pedagogami m.in. Linda Caldwell, Karen Studd, Joan Laage, członkami zespołu Thompson & Trammell Quartet, Joe Alter, Risa Jaroslow.
"Iwona Olszowska zaprezentowała też wyrafinowane, bogate w podteksty, a otwarte na pokusy interpretacji "Metamorfozy". Był taki moment spektaklu, gdy miałem ochotę przyrównać je do dziecięcej gry Twister polegającej na stawianiu stóp na kolorowych kropkach w układach coraz bardziej akrobatycznych / sekwencja przy ścianie /. Szybko się jednak z ironicznego zamysłu wycofałem, bo przedstawienie to, przez swą otwartość i wieloznaczność, a także nieprzeciętny warsztat tancerki, staje się kusząco interesujące (...) Dobra sztuka broni się sama". Kurier Lubelski, 13.11.1999
1990
1990
1991
1992
1993
1994
1995
1996
1997
1998
1999
2000
2001
recenzje
"Dla odmiany Iwona Olszowska z Eksperymentalnego Studia Tańca w Krakowie ...najdalej poszła w choreograficznej wynalazczości. ... "Metamorfozy, w atletycznym tańcu tancerka z niezwykłą inwencją przepoczwarzała ten sam temat, tworząc automatyczny taniec o tańcu czy ruch o ruchu".
Gazeta Wyborcza, 15.11.1999
"Dojrzałość choreograficzna to atuty ... i Eksperymentalnego Studia Tańca EST z Krakowa"
Gazeta Wielkopolska, 24.03.1998
"II Ogólnopolskie Prezentacje Form Tanecznych Dance Explosion pokazały wyższość solowych etiud nad zespołowymi choreografiami. ...Iwona Olszowska z Krakowa... udowodniły, w samodzielnie opracowanych układach, że ludzkie ciało może przemówić wieloma odcieniami emocji i refleksji. Pokazały, że taniec współczesny nie jest tylko formalna igraszka, zwiewnym pląsem bosonogich istot. Dla tych dziewczyn taniec jest żywiołem i wyzwaniem. Ich choreograficzne mini - spektakle nie były wyłącznie demonstracją możliwości technicznych sprawnego ciała, ale buzującym namiętnościami teatrem. Jak inaczej nazwać te cztery monologi, w których opowiedziano nam o samotności, rozpaczy, smutku, ale i radości ludzkiego życia. Wszystkie tancerki współpracują z Gdańskim Teatrem Tańca. Nie dziwi więc ich zawodowa dyspozycyjność, świadomość i łatwość w obrazowaniu przeżyć i myśli".
Gazeta Morska 09.03.1998
"Promenada tylko od czasu do czasu była sceną niezmordowanych i naprawdę pełnych inwencji kolezanek z Eksperymentalnego Studia Tańca EST. Dziewczyny swoimi happeningami wypełniły lukę w mieście... Skomplikowana symbolika, poetyckie teksty, muzyka (...), niezwykle dramatyczny taniec. Wszystko oddziaływało silnie..."
Ruch Muzyczny, nr 1, 12.01.1997
"Eksperymentalne Studio Tańca przywiozło dwa spektakle - "Echo wnętrza Balladyny" i "Odmienne stany świadomości. Dziewczyny (dziesięć osób) są znakomicie przygotowane, jeśli chodzi o podstawy tańca i pantomimy".
Didaskalia, nr 19/20 czerwiec/sierpień'97
W adaptacji "Balladyny", rozgrywającej się w ascetycznej przestrzeni z wysoką drabiną po środku, bohaterka zmaga się z wizjami wyrzutami i wspomnieniami uosobionymi przez sumienie i siedem sióstr. Dramat Słowackiego zyskał nowy kształt i dramaturgię - stał się inspiracją dla poszukiwań nowoczesnych form w tańcu. Wyrazista precyzja ruchu sprawia, że niepotrzebne wydają się słowa..."
Gazeta Teatralna, sierpień 1997
"Cenię Eksperymentalne Studio Tańca "EST" z Krakowa za wysoki poziom wykonawczy, pomysłowość oraz inspiracje filmowe, malarskie i literackie (...) warto podkreślić, że zespół ten wyjątkowo trafnie korzysta z baletowej personifikacji pojęć. Do bardzo udanych pomysłów należy m. in. odarzenie jednej z tancerek rolą sumienia, a całej grupy nosiciela emocji".
Kaliska Nowa, kwiecień 1996
"Olszowska jest bardzo dynamiczna, jest kinetycznie silną tancerką, która uczy swoich tancerzy odnajdywania fizycznych połączeń w ciele. Jest w drodze odkrywania indywidualnego głosu... (...) Nowe polskie horyzonty w tańcu współczesnym".
Linda Caldwell, Slavic and East European Performance Vol.18, No 1
"Niezwykle plastycznie wymodelowane "Nastroje" zakorzeniają się w pamięci".
Opcje nr 3 , wrzesień 1995
"Magiczny Taniec" to coś więcej niż taniec. Każdy ruch jest wyrazisty i niezwykle plastyczny".
Gazeta Krakowska, 08.11.1994
"Inercja życia to pełna ekspresji impresja, w której wyraźnie widać wyjście poza tradycyjnie pojmowaną estetykę. W układzie tym cechy przestrzenne ruchu pełnią funkcje wyrazowe"
Opcje, nr 3 wrzesień 1995